Hier vindt u het artikel over een van de lijstduwers van de Stadspartij uit het lokale weekblad Hoog en Laag, woensdag 6 januari 2010 15:53

Naam: Arno Boon.
Geboren: Amsterdam.
Woonplaats: Wageningen.
Partner/kinderen: Nicolette, drie kinderen (Zus; 15 jaar, Jippe; 17 jaar en Senn; 22 jaar), de oudste werkt en woont in Utrecht.
Huisdieren: Kippen en kalkoenen, paarden, hond, katten.
Geloof: Geen.
Opleiding: Middelbare school, 2 jaar universiteit maar ik was niet voor de wetenschap in de wieg gelegd.

Beroep: Ik ben directeur van BOEi (www.BOEi.nl), een landelijke organisatie die op non-profitbasis monumentale fabrieken koopt en een nieuwe bestemmingen geeft, voorbeelden in Wageningen en omgeving zijn de steenfabriek de Bovenste Polder in Wageningen en het ENKA-complex in Ede. We doen projecten in het hele land, van van Maastricht tot Hoorn en van Vlissingen tot Kolderveen. In 2009 hebben we een complex in de Achterhoek opgeleverd; in feite een Junushoff, Bblthk en Unitas in één gebouw (zie www.dru-fabriek.nl ). Dat was een investering van 13 miljoen euro. Soms houden we de fabrieken, soms verkopen we ze. In Wageningen zijn we ook bezig met de Mouterij, we hopen begin 2010 zo ver te zijn dat we met de verkoop van de woningen in de Mouterij kunnen beginnen. Verder ben ik bestuurslid van de stichting die het Stadion (zie www.futurecenter-wageningen.nl.) een nieuwe toekomst wil geven; niet als sporttempel maar wel als plek waar voeding, bewegen en gezondheid een plek krijgen (adviesbureaus en in de zomer bijvoorbeeld trainingskampen van professionele voetbalclubs).

Jeugdidool: Floris de V (en Sindela natuurlijk); na afloop van de serie hebben mijn broer en ik onze vader belaagd met onze plastic zwaardjes: waarom kon hij niet voorkomen dat de serie al afgelopen was.

Favoriete club in Wageningen: 't NUT tot Algemeen, met dit fonds ondersteunen we jaarlijks activiteiten voor en door Wageningers, dat is ca. 13.000 Euro per jaar, in 1999 hebben we het NUT in Wageningen heropgericht en het geld, zo'n 300.000 Euro die in Edam bij het hoofdbestuur sinds 1981 geparkeerd waren, teruggehaald naar Wageningen. Sinds vorig jaar ben ik ook penningmeester van het hoofdbestuur van deze organisatie die zo'n 8000 leden en 100 afdelingen kent. 't NUT bestond vorig jaar 225 jaar; in die tijd is er veel opgebouwd; scholen, bibliotheken, banken en volksuniversiteiten.

Favoriete sport: Om te kijken wielrennen (zomers dus Tour de France vooral) vanwege het landschap.

Voor welk tv-programma blijf je thuis: Andere Tijden.

Boek of krant: Boek: ,,Hoe kom ik van mijn adviseur af'' en de VPRO gids.

Favoriete muziek: Talking Heads, Armin van Buren.

Beste film: Pulp fiction.

Discotheek of café: Wilde Wereld en Loburg.

Waar heb je een hekel aan: Weinig, maar wel saucijssenbroodjes en mensen die ondanks veel talenten en mogelijkheden weinig terug doen voor de maatschappij.

Favoriete artiest: Hans Teeuwen.

Met wie zou je wel eens een beschuitje willen eten: Madonna.

Wat zou je vragen aan Barack Obama: Waar hij de rust vandaan haalt om belangrijke veranderingen er door heen te krijgen (zoals het instellen van een ziekenfondsverzekering voor alle Amerikanen).

Prettigste moment van de dag: 's Morgens bij het wakker worden.

Favoriete vakantieadres: Spaanse Pyreneeën bij vrienden die daar zijn gaan wonen in een dorpje met 17 zielen en nu een kleine camping runnen (www.locloso.com).

Cultuur gemeenteraad Wageningen: Als ik het vergelijk met de vier jaar die ik in de raad zat is de cultuur ondanks de vele pogingen het te veranderen te weinig extern gericht; te weinig netwerk en te veel met de eigen agenda bezig en te veel op details. Raadsleden missen naar mijn idee ook te veel kennis van bepaalde beleidsvelden; dan kan je én het college niet goed controleren én ben je niet in staat om 'aan de voorkant' goed richting te geven. Maar het is uiteraard ook een kwestie van samenspel tussen het college van B. en W. , de ambtenaren en de raad. Niet alleen de raad zelf. Feit is dat veel raadsleden verzuimen zich te profileren op 1 of 2 concrete zaken. Daarmee zijn ze niet herkenbaar en boek je ook geen successen, dan hol je onvermijdelijk achter de agenda van anderen aan.

Met wie zou absoluut geen coalitie willen vormen: Bij een coalitie gaat het er om dat je elkaar vindt in gemeenschappelijke zaken maar dat je ook weet te dealen en dan vervolgens elkaar de ruimte laat om de eigen successen binnen te halen naast zaken die beslist samen voor elkaar gekregen moeten worden.De allerbelangrijkste opgave is dat in de komende periode minder hooi op de vork genomen wordt en dat het ambtelijk apparaat op orde komt; er zijn nu zoveel interim-managers dat het ''geheugen'' van de gemeente weg is. Te overwegen is om meer samen te werken met buurgemeenten bij bijvoorbeeld het verlenen van bouwvergunningen en onderhoud van de wegen en openbare ruimte.

Heb je ergens spijt van: Ja, er zijn talloze grote en kleine zaken die ik beter of anders had kunnen doen. Maar gedane zaken nemen geen keer; de kunst is dus om het in een volgende keer ánders te doen. Of juist eigenwijs te blijven.

Wat is je grootste wens: Dat Wageningen weer iets terug krijgt van het bruisende en sprankelende wat het in de jaren '80 had. Ik denk dat de viering van 750 jaar Wageningen een mooie aanleiding kan zijn om dat sprankelende terug te brengen zodat allerlei groepen en partijen in Wageningen elkaar weer beter weten te vinden; dan gaat het niet alleen om culturele zaken maar ook om sociale zaken, zaken doen of samen bouwen aan een bijzondere stad. Een mooi voorbeeld vorig jaar was het 'groot dictee' in het Hof van Wageningen. Daar is ook de maandelijkse swingavond een goed initiatief.

Het mooiste plekje in Wageningen: De Bosrandweg ter hoogte van de boerderij de Dorskamp.

Het lelijkste plekje in Wageningen: Het voormalig Pudoc-terrein aan de Marijkeweg; vorig jaar vierden we daar dat dit terrein al 20 jaar braak ligt; mooi voorbeeld van onvermogen.

Wat zou je doen met een miljoen: De helft stoppen in een pot voor 750 jaar Wageningen en dan een feest organiseren dat vooral ook in de buurten plaats kan vinden (niet te veel boeken schrijven) en een filmproject waarbij (ex-)Wageningers hun filmarchief kunnen digitaliseren en dat de beste beelden in een soort filmfestival verwerkt worden met als thema's sport, wonen, op school, theater et cetera.' Een feest van herkenning dus.

Wat doe je op 3 maart 2010: Overdag waarschijnlijk werken (of misschien in een stemlokaal zitten, altijd heel bijzonder om te doen) en 's avonds de uitslag volgen. Spannend!